عجب!…
داشتیم دنبال سوژه می گشتیم واسه اولین پست های وبلاگ، یه هو چشمم خورد به چند تا عکس…
واقعا جای حرفی برای گفتن نمی ذارن این عکس ها. چطور میشه که یه آدم اینقدر سنگ دل باشه؟
انگار یکی که زورش بیشتره باید دنیا مال اون باشه و هیچکی حرفی نزنه… عجب دنیای کثیفی…
به هیچ عنوان دوست نداشتم کار خودم رو با این حرف ها شروع کنم ولی چه میشه کرد؟! دله دیگه
بقیه عکس ها رو گذاشتم تو ادامه مطلب تا اونایی که از عکس های این فاجعه دلشون طاقت نمیاره ناراحت نشن…
… کودک شش ماهه ای که ترورسیت بود؛
و این است قصه ظالم و مظلوم…
شرمنده وبلاگ من علمیه ولی نمیشه این همه ظلم را نادیده گرفت !










